SANA BENZİYORUM

Akşamı buyur ettiğimiz dakikalar
Saat yalnızlığı vuruyor.
Ben, ağlamamaya çalışıyorum,
Sen, “Neden sustun?” diye soruyorsun.

Açık unutulmuş çeşmelerde, sevgin
Buğday buğday başaklarda, tenin
Soyadımın başında, ismin
Çingenelerce okunacak fallarda...

Avuçlarım ıslanmıyor diye,
Tükürüyorum içine (sevdanın).
Derken bir el çekiyor beni,
Birdenbire sırılsıklamım.
“Aşktır bu, aldırma” diyorsun,
Biliyorsun madem, neden gidiyorsun?

Çatladıkça dudaklarım, ellerin
Islandıkça yanaklarım, gözlerin
Üşüyüp titredikçe, bedenin
Çarpar durur zihnimin duvarlarına...

Biliyorum,
Dönmeyeceksin!
Geride, söylediğimiz şarkılar kalacak,
Dinledikçe sonraları ıslanacak yanaklarımız.
Geride, bu şiir böyle boynu bükük kalacak,
Biliyorum,
Dönsen de,
Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak!

Üşürken sokak kedileri, sıcaklığın
Titrerken kavaklar, ağlamaklılığın
Savrulurken gençliğim, çıplaklığın
“Yasak” diye yazılacak şarkılarıma...

Sigarayı senin gibi, art arda yakıyorum,
Senin sevdiğin gibi demliyorum çayımı.
Kendime senin gözlerinle bakıyor,
Senin gibi, sevmiyorum!
Umudu yarına erteleyişim,
Yarını umutla bekleyişim senden kaldı.
Her şeyimi yüreğime yükleyişim senden,
Ne kaldı ki geriye benden?
Aynalara bakmaktan korkuyorum,
Sanki, günden güne sana benziyorum!

Yüreğimde pıt pıt atan, sen
Özlemlerimi fitilleyen, sen
Dün, bugün, yarın, sen
Bil(sen) neler neler öğrettin bana SENNN