KUŞLAR o kadar hareketli bir hayat sürerler ki çok fazla yemeleri gerektir. Yenilen, yiyecek kuşun türüne göre değişir. Tavuklarla horozlar gevşek toprağı güçlü ayaklarıyla eşeleyerek açığa çıkardıkları böceklerle tohumları gagalarıyla toplarlar. Ördekler, yassı gagalarından yaralanarak, midye veya su bitkisi tohumları peşinde bataklık çamurlarıyla kumlan elerler. Atmacalarla baykuşlar sıçanları kavisli pençeleriyle yakalar, sonra avlarını parçalamak için kancalı gagalarından faydalanırlar. Balıkçıl kuşları sığ göl kıyılarında dolaşarak, sivri gagalarının şimşek hızındaki bir darbesiyle kurbağaları ve balıklan mızraklarlar. Kırlangıçlar yorgunluk bilmeden uçuşur durur, bu arada enli ve kısa gagalarıyla küçük böcekleri yakalarlar. Parmak araları perdeli, güçlü ayaklan tarafından güdülen dalgıç kuşuna benzerler, balık peşinde suyun derinlerine dalarlar. Ağaçkakanlar Ölü ağaçların içinde kendilerine tünel açarak tahtayı kemiren kurtlarla karıncaları ararlar. Papağanlarla bazı ispinoz türleri sert meyvalarla tohumları güçlü gagalarıyla ezerek içini yerler. Akbabalar göğün yükseklerinde uçarken keskin gözleriyle yerde leş veya çöp araştırırlar. Bunlar, yiyecek bulmak için kuşların baş vurdukları tekniklerin birkaç tanesidir.
Kuşların vücut ısısının yüksek olduğunu, uçarken ya da başka faaliyetlerinde bol enerji tükettiklerini gördük. Bundan ötürü bol yiyeceğe ihtiyaçları vardır ve bunları çabuk sindirmek zorundadırlar. Kuş midesinin katı, taşlık veya konse denilen kısmının kalın ve kaslı cidarları, kuvvetli ve sert bir astarı vardır. Kuşun yedikleri barsaklara geçmeden önce burada parçalanır ve ezilir. Katıda, genel olarak kuş tarafından yutulan ve tahıl tanesi gibi sert yiyeceklerin öğütülmesine yardım eden kum ve çakıl gibi maddeler bulunur. Birçok kuşların yutaklarında kursak denilen genişlemiş bir bölge vardır. Katıda yer açılıncaya kadar yediklerini burada tutarlar.