İstanbul’da yaşayan büyük velî “Muhammed Kumul Efendi”, bir gün birkaç talebesine;
- Evlatlarım, bir mümin, kötü huylardan sıyrılıp, iyi huylarla bezenirse, halinde önemli değişiklikler olur, buyurdu.
- Nasıl mesela? dediler.
- Mesela kimsenin ayıp ve kusurunu görmez olur. Aksine hep iyi taraflarını görür. Onlara karşı kalbinde bulunan haset ve kıskançlık gibi duygular, şefkat ve merhamete dönüşür.
Ve ekledi:
- Kin ve düşmanlık yerine, nasihat etmek ve iyilik yapmak duyguları hasıl olur.

Hayat, hayaldir
Sohbetine devamla;
- Evlatlarım, bu hayat hayaldir, buyurdu. Dün geçti. Yarın belli değil. Öyleyse bugünün kıymetini iyi bilin.
Ve ekledi:
- Aksi halde “Sonra yaparım diyen, helak oldu” hadîs-i şerîfine dahil olursunuz.
Sordular:
- Başka tavsiyeniz hocam?
- Kendiniz hakkında; “İnşallah falancaya rastlamam” veya “Filancaya işim düşmektense, kalsın” dedirtmeyin. Böyle olan kimse, mahvolmuştur.
Şöyle bitirdi:
- Bir kimse, herhangi bir ahbabının, bir arkadaşının yanına herhangi bir iş için rahat gidemiyorsa, o arkadaşın sonundan korkulur.

Niçin ağlıyorsun?
Ve “son nefes” korkusundan bahsederken şunu anlattı gençlere:
Eshâb-ı kiramın büyüklerinden “Amr ibni Âs” hazretleri bir gün ağlıyordu.
Sordular:
- Niçin ağlıyorsunuz?
- Peygamber Efendimizi görmeden önce ölseydim, “sonsuz Cehennem”e gidecektim, buyurdu.
Ve ekledi:
- Onu görüp îmanla şereflendim elhamdülillah. Onun önünde düşmana karşı çarpışırken ölseydim, “sonsuz Cennet”e gidecektim.
Sonra derin bir nefes aldı.
- Amaa şimdi sonumun ne olacağını bilmiyorum. Nasıl ağlamayayım?..