bir aşkın hazin sonu..

Ne güzel başlamıştı değil mi her şey? Bir merhabanın gizemiyle, sıcacık
bir biçimde kurulan köprüler, zamanla iki yakanın bir araya gelişiyle
bütünleşmişti. İhtimaller sonsuzdu, ama en güzelini, en istenileni, en
büyüğünü seçmiştik. Sevmiştik...

Bir çocuğun gözlerindeki pırıltıydı sevgimiz, daha yürümeyi yeni
öğrenir gibiydik. Halbuki şimdiye kadar hangi yollardan hangi engellerden
koşarak geçmiştik haddi hesabı yoktu... Okumayı ilk defa öğrenir gibiydik;
ama başucumuz sayfaları defalarca çevrilmiş, sararmış kitaplarla
doluydu... Kim bilir kaç kez "Seni seviyorum!" cümlesini kullandığımız halde
sevgiyi yeniden keşfeder gibiydik...

Belki bunların çoğundaki "biz" öznesi sadece bana aitti ama ben
bilememiştim, o da meçhul ya...

Aşk, pencereden içeriye sızan bir yaz rüzgarıydı ilk zamanlar. Hafifçe
sallanan perdelerin ardından pervasızca sızmıştı karanlık odama. Nede
olsa davet eden bendim.

Kendime ait olanlarla baş başayken aşkın rüzgarı bir huzur vermiş,
uzaklaşmış bulmuştum kendimden, huzurluydum. Acılarla doluydum ama hiç
olmadığım kadar da mutluydum. Hiç bitmeyecek bir güneş ışığıydı sevgin;
tabi ki bulutlar güneşi gölgeleyene dek.

O an sanki yeni bir güç olan sevgin yok olmuş yerini yine bin bir
karanlıklar almıştı. Bunlar aslında tamamı ile bana ait karanlıklardı ve
senin hiçbir kabahatin yoktu.

Ama kendi içimdeki med-cezirleri sana yansıtamazdım. Buna hakkım yoktu.
O sebeple sana ait dünyadan, bana ait belirsiz ufka yelken açma vakti
gelmişti. Hayatım teknem, kaderim rotam, kaptansa her zaman ki gibi
bendim. Yalnız benim, sadece kendimle hesaplaşacağım bir yolculuktu
benimkisi... Ne seni ne de başkasını bu yolculuğun zor ve çekilmezliğiyle
yormaya hakkım yoktu.

Bir ihtimalle başlayan aşk, yine sonsuz ihtimallerden biriyle,
ayrılıkla bitiyordu.

Kalbim artık daldaki tek bir yapraktı; rengarenk çiçeklerin içinde dahi
dalındaki tek yaprak... Ve çevresindeki diğer yapraklar hiç
anlayamayacaktı onu. Ne ilkbaharın neşesini yansıtabilecek, ne de son baharın
hüznünü yaşayabilecekti. Tutunduğu daldan kopma vakti geldiğinde, yavaşça
kendini boşluğu bırakacak ve toprakla bütünleşecekti...

tesekkürlerrrr